Huwelijkse voorwaarden met een finaal verrekenbeding
In huwelijkse voorwaarden kan een zogenaamd 'finaal verrekenbeding' worden opgenomen. Dit houdt in dat echtgenoten zijn gehuwd buiten gemeenschap van goederen, terwijl is bepaald dat de echtgenoten aan het einde van het huwelijk met elkaar afrekenen alsof er tussen hen een gemeenschap van goederen bestond. Op deze manier wordt ook bereikt dat 'slechts' over de helft van het gezamenlijke vermogen successiebelasting wordt geheven. Voor schuldeisers geldt in dit geval dat zij zich alleen op het vermogen van hun debiteur kunnen verhalen. Het finaal verrekenbeding heeft slechts werking tussen de echtgenoten onderling.
Het verrekenbeding werkt bij het overlijden van de eerste van de echtgenoten, ongeacht wie van hen beiden als eerste komt te overlijden. Daarnaast geeft het beding de langstlevende geen keuze meer, er moet worden verrekend. Dit kan betekenen dat wanneer de minst vermogende eerst komt te overlijden de langstlevende (de meest vermogende) over "zijn eigen" vermogen successiebelasting moet betalen.
Dit is niet anders dan bij de wettelijke algehele gemeenschap van goederen.
Geen verrekening bij echtscheiding of beperkte verrekening
In de huwelijkse voorwaarden kan worden vastgelegd dat het finaal verrekenbeding onbeperkt geldt in geval van overlijden, terwijl het finaal verrekenbeding geheel wordt uitgesloten dan wel wordt beperkt in de situatie dat het huwelijk eindigt door echtscheiding. In het geval van een beperkt finaal verrekenbeding kan bijvoorbeeld worden bepaald dat afrekening plaatsvindt over bepaalde delen van het vermogen bijvoorbeeld met uitzondering van erfenissen, legaten en schenkingen.
Nadeel finale verrekening
Het bezwaar dat kleeft aan een finaal verrekenbeding is dat er bij overlijden van een echtgenoot geen onverdeeldheid bestaat, er ontstaat geen gezamenlijke eigendom. Daarom kan niet worden geschoven met vermogen om bijvoorbeeld overdrachtsbelasting uit te sparen bij het verdelen van de woning.